Gepost door: kristofverschueren | 07/03/2011

Kevin Bronckaers: springen met veel durf

Snowboarder zijn gasten met lef. Ze hebben een waanzinnige controle over een paar centimeters om na een metershoge sprong met een meestercontrole op de juiste spot neer te komen.

Kevin is echt topniveau, wereldklasse van Vlaamse bodem. Een toffe gast met beide voeten op de grond, daar hou ik van. Hij was bereid om zich op een zondag vrij te maken voor de fotoshoot. Veel tijd had hij niet, hij zou voor drie weken naar Amerika vertrekken. Jawel, Kevin reist de hele wereld rond om te trainen en wedstrijden af te leggen. Steeds op zoek naar de beste sneeuw, de hoogste jumps, de verste sprongs. In vergelijking met hem smelten mijn afgelegde kilometers als sneeuw voor de zon, om nog maar te zwijgen van de ecologische afdruk.

Zijn board is niet alleen groter dan ik had verwacht, het is ook superlicht, gemaakt uit een nieuw soort materiaal en een speciale afwerking. Ieder zijn ding, ik heb er geen verstand van. Felle kleuren zijn typisch in het snowboardwereldje, alsook de ruime jas en de gigantische ‘goggle’, of bril voor de niet-kenners onder ons.

Warm had Kevin het, wat wil je, poseren met een winterjas en muts voor die warme lampen. Tijdens de reportage steeg mijn bewondering voor de sportervaring die hij heeft op zijn jonge leeftijd, 20 jaar jong, én hij combineert dit met studies aan de KUL. Knap.

De opnames vonden plaats bij Jelle thuis, een medewerker aan dit project waarover ik in mijn vorige post melding maakte. Hij woont in niet zo ver van de woonplaats van Kevin. Hierdoor konden we de reistijd van Kevin minimaliseren. Veel ruimte hadden we niet waardoor een herinrichting van het interieur nodig. We ontruimden de living volledig: stoelen, zetels… alles moest eruit om plaats te maken voor de opbouw van mijn studio. Zelfs de luchter hebben we vakkundig verwijderd.

Ruimte, een gewenst iets voor een fotostudio. Statieven nemen al snel veel plaats in waardoor een ruimte van minimum 5×6 meter nodig is. Ik plaats steeds twee softboxen aan beide zijden van de persoon, gesandwicht zoals ze zeggen. Het licht moet op de juiste plek vallen, heel gericht, de juiste dosis. Kevin moest op de juiste spot staan, mét zijn gigantisch board. Om het licht juist te richten en lensflare (storend invallend licht in de lens) te voorkomen, maak ik gebruik van grids op m’n softboxen. De Chimera softboxen doen hun werk goed,  goede kwaliteitsproducten die je nodig hebt bij veelvuldig gebruik.

Als afsluiter maakte ik nog enkele profielfoto’s voor Kevin, deze zou hij kunnen gebruiken voor zijn website. Ik plaatste twee zwarte reflectors aan beide zijden van zijn gelaat om een mooie schaduw te krijgen. Eén paraplu met zijdeglans als hoofdlicht zorgde voor een zacht licht met een mooi contrast. Voor mijn andere opnames maak ik gebruik van een beautydish.

Onderstaande foto is in bewerkte vorm 5616 x 3744 pixels op 240 ppi, genomen met een canon 5D mark II. Door zijn 21 miljoen pixels in RAW zijn dit kanjers van formaten waarmee zelfs een MacPro af en toe moeite heeft. Zeker als je weet dat iedere bewerkte foto een heleboel lagen heeft tijdens mijn bewerkingen, en ik in 16-bit werk.

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: